fixator externus fracturae ossis
Fixator externus fracturae ossis est instrumentum orthopaedicum subtile ad stabilizandos et dirigendos ossa fracta extra corpus durante processu sanationis. Hoc apparatus medicus constat perniciis ex acciaio inoxibili vel titanio, quae per cutem inseruntur directe in os utrinque loci fracturae, connectentibus ad structuram externam per baculos et clavas regulabiles. Fixator externus fracturae ossis fungitur ut systema subsidii skeletalis temporarium quod rectam positionem ossium servat dum professionales sanitates observare et tractamentum, ut opus est, regulare possunt. Functiones principales sunt: immobilisatio ossium fractorum, correctio disparitatum longitudinis membri, tractatio fracturarum complexarum cum damno textus mollis, et administratio fracturarum apertarum, ubi methodi fixationis internae risquum infectionis afferre possunt. Technice, systemata moderna fixatoris externi fracturae ossis designata sunt modulariter cum componentibus radiolucidis quae imagines radiographicas claras faciunt, cum facultatibus microregulationis praecisae pro correctione graduatim, et cum materiis leviibus quae commoditatem patientis augent. Haec instrumenta latissime utuntur in chirurgia traumatis, reconstructione orthopaedica, proceduris pro elongatione membri, et administratione fracturarum puerilium. Fixator externus fracturae ossis praesertim utilis est in tractatione fracturarum comminutarum, laesionum pelvis, et casuum qui requirunt orthopaediam de controllo damni, ubi fixatio interna definitiva statim non suadetur ob instabilitatem patientis aut gravem damnum textus mollis.