پیچ توخالی در مقابل پیچ کورتیکال
درک مقایسهی پیچهای توخالی و پیچهای kortikal برای جراحان ارتوپدی، خریداران تجهیزات پزشکی و مراکز بهداشتی که تصمیمات آگاهانهای دربارهی ابزارهای ثابتکننده میگیرند، ضروری است. هر دو نوع پیچ نقشهای حیاتی در ترمیم شکستگیهای استخوان و بازسازی جراحی ایفا میکنند، اما از نظر طراحی، کاربرد و تکنیک جراحی تفاوتهای قابل توجهی دارند. پیچهای توخالی دارای یک کانال مرکزی خالی هستند که از ابتدا تا انتهای پیچ امتداد دارد و این امکان را به جراحان میدهد تا آنها را روی سیم راهنما قرار داده و با استفاده از راهنمایی فلوروسکوپی، دقیقاً در جای مناسب نصب کنند. این طراحی امکان قرارگیری دقیق در نواحی آناتومیک پیچیده را فراهم میکند و رویکردهای جراحی حداقل تهاجمی را تسهیل مینماید. تفاوت بین پیچهای توخالی و پیچهای kortikal زمانی آشکار میشود که به پیچهای kortikal نگاه کنیم که پیچهایی با هستهٔ جامد هستند و بهطور خاص برای درگیر شدن با استخوان kortikal متراکم طراحی شدهاند؛ این پیچها دارای الگوی رزوهی ظریف و ساختار محکمی هستند. پیچهای kortikal استحکام عالی در برابر کشیدگی (pullout) ارائه میدهند و معمولاً در ثابتسازی با صفحه، فشردهسازی بین قطعات شکستگی و نواحی که نیاز به حداکثر نیروی نگهداری دارند، استفاده میشوند. هنگام ارزیابی گزینههای پیچهای توخالی در مقابل پیچهای kortikal، جراحان باید عواملی از جمله الگوی شکستگی، کیفیت استخوان، رویکرد جراحی و نتیجهی مطلوب را در نظر بگیرند. پیچهای توخالی در روشهای پرکوتان، ثابتسازی استخوان شافوئید، شکستگیهای گردن فمور و شرایطی که کنترل دقیق مسیر نصب ضروری است، عملکرد برجستهای دارند. پیچهای kortikal در کاربردهای مربوط به سازههای صفحه و پیچ، شکستگیهای دیافیزی و درگیری با استخوان kortikal غالب هستند. تصمیم نهایی بین پیچهای توخالی و پیچهای kortikal در نهایت به نیازهای جراحی بستگی دارد و بسیاری از اقدامات جراحی از استفادهٔ استراتژیک از هر دو نوع پیچ برای بهینهسازی پایداری ثابتسازی و نتایج بهتر بیمار بهره میبرند.