ເຄື່ອງຈັກປົກປ້ອງດ້ານນອກສາມາດນຳມາໃຊ້ຮ່ວມກັບການປົກປ້ອງດ້ານໃນໄດ້ຫຼືບໍ?

ການໃຊ້ເຄື່ອງຈັບຢູ່ນອກຮ່ວມກັບການຈັບຢູ່ໃນເປັນໜຶ່ງໃນວິທີການທີ່ສຸກເສີນທີ່ສຸດໃນການຜ່າຕັດເຄື່ອງຫຼັກທາງເຄື່ອງຫຼັກທາງການແພດໃນປະຈຸບັນ. ວິທີການລວມນີ້ໃຊ້ຈຸດເດັ່ນຂອງທັງສອງວິທີການຈັບເພື່ອຮັບມືກັບການຫັກຂອງຂ້ອຍທີ່ສັບສົນ ເຊິ່ງຈະຍາກຫຼືບໍ່ສາມາດຈັດການໄດ້ຖ້າໃຊ້ເພີ່ຍງວິທີດຽວ. ແພດຜ່າຕັດເລີ່ມໃຊ້ວິທີການລວມນີ້ຢ່າງເພີ່ມຂື້ນເມື່ອຮັກສາການຫັກທີ່ຮ້າຍແຮງ ໂດຍເປັນພິເສດກັບການຫັກທີ່ມີຫຼາຍສ່ວນ, ມີການເສຍຫາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອນຸ້ມ, ຫຼື ມີຮູບແບບຂອງກະດູກທີ່ບໍ່ສະຖຽນ ເຊິ່ງຕ້ອງການທັງຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມຍືດຫຸ່ນໃນຂະນະທີ່ກະດູກກຳລັງຟື້ນຕົວ.

ແມ່ນ, ອຸປະກອນຈັບເອົາທາງດ້ານນອກສາມາດໃຊ້ຮ່ວມກັບອຸປະກອນຈັບເອົາທາງດ້ານໃນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງເພື່ອສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ເປັນລະບົບຮ່ວມ (hybrid fixation) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນທາງຊີວກົນຍາວິທະຍາ (biomechanical support) ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບທາງດ້ານການຮັກສາ (clinical outcomes) ເຂົ້າເຖິງລະດັບສູງສຸດ. ການμີການຕັດສິນໃຈໃຊ້ທັງສອງວິທີຮ່ວມກັນນີ້ ຂຶ້ນກັບຄວາມສັບສົນຂອງການຫັກ, ຕຳແໜ່ງທາງສານານີ (anatomical location), ສະພາບຂອງເນື້ອເຍື່ອອ່ອນ (soft tissue condition), ແລະ ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການຜ່າຕັດ. ການເຂົ້າໃຈວ່າເມື່ອໃດ ແລະ ວິທີໃດທີ່ຈະປະສົມປະສານເຕັກນິກເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບໝໍຜ່າຕັດທີ່ເປົ້າໝາຍທີ່ຈະບັນລຸຜົນໄດ້ຮັບທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ປ່ວຍ.

ການເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ເປັນລະບົບຮ່ວມ (hybrid fixation) ດ້ວຍອຸປະກອນຈັບເອົາທາງດ້ານນອກ ແລະ ວິທີທາງດ້ານໃນ

ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງວິທີການຈັບເອົາທີ່ປະສົມປະສານກັນ

ເຄື່ອງຈັກປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ນອກຮ່າງກາຍເຮັດວຽກໂດຍການຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຊິ້ນສ່ວນຂອງກະດູກຜ່ານຂໍ້ຕໍ່ທີ່ປັກລົງໄປໃນຮ່າງກາຍຜ່ານຜິວຫນັງ ຫຼື ຂໍ້ຕໍ່ເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບໂຄງສ້າງທີ່ຢູ່ນອກຮ່າງກາຍ, ໃນຂະນະທີ່ການປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍໃຊ້ແຜ່ນ, ສະກຣູ, ແລະ ອຸປະກອນທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນຫຼື ຢູ່ເທິງກະດູກໂດຍກົງ. ເມື່ອໝໍຜ່າຕັດປະສົມທັງສອງວິທີການນີ້, ເຄື່ອງຈັກປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ນອກຮ່າງກາຍຈະໃຫ້ຄວາມໝັ້ນຄົງຊົ່ວຄາວທັນທີ ແລະ ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ການປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ—ເຊິ່ງມັກຈະເປັນແຜ່ນ ຫຼື ສະກຣູ—ຈະໃຫ້ການຈັດຕັ້ງຄືນໃໝ່ຕາມຮູບຮ່າງທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງກະດູກ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງທາງໂຄງສ້າງໃນໄລຍະຍາວ. ວິທີການປະສົມນີ້ມີຄວາມສຳຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນກໍລະນີທີ່ມີການບາດເຈັບຫຼາຍຈຸດ ໂດຍທີ່ການຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຢ່າງໄວວາແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ແຕ່ຄວາມຖືກຕ້ອງທາງດ້ານຮູບຮ່າງກໍຍັງສຳຄັນເທົ່າທຽບເທົ່າກັນ. ເຄື່ອງຈັກປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ນອກຮ່າງກາຍສາມາດຕິດຕັ້ງໄດ້ຢ່າງໄວວາໃນຫ້ອງສຸກເສີນ ຫຼື ໃນຫ້ອງຜ່າຕັດ, ເຮັດໃຫ້ໝໍຜ່າຕັດສາມາດຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງອະງະກາຍ ແລະ ຈັດການກັບການບວມຂອງເນື້ອເຍື່ອນຸ້ມນວນກ່ອນຈະດຳເນີນການປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍທີ່ຖາວອນຫຼາຍຂຶ້ນ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ການປະຕິບັດການແບບທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍຮັບປະກັນວ່າ ເມື່ອໄລຍະເບື້ອງຕົ້ນຂອງການບາດເຈັບຜ່ານໄປແລ້ວ, ຊິ້ນສ່ວນຂອງກະດູກຈະຄົງຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງແນ່ນອນເພື່ອການຮັກສາທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ການເຮັດວຽກທີ່ມີປະສິດທິພາບ.

ສະຖານະການດ້ານການແພດທີ່ການໃຊ້ເຄື່ອງຈັກປັບຕຳແຫນ່ງຂ້າງນອກຮ່ວມກັບການຜ່າຕັດປັບຕຳແໜ່ງຂ້າງໃນເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນ

ການນຳໃຊ້ທີ່ມີຄວາມເຫັນດີທີ່ສຸດສຳລັບການປະສົມຂອງຕົວຈັບແໜວນພາຍນອກກັບການຈັບແໜວນພາຍໃນ ລວມເຖິງການຫັກທີ່ຊັບຊ້ອນໃນເຂດທີ່ຢູ່ເຄີ່ງຂ້າງຂົ້ວ ເຊັ່ນ: ການຫັກປາກທາງ (pilon fractures) ຂອງສ່ວນລຸ່ມຂອງທີບິຢາ ຫຼື ການຫັກຂອງສ່ວນເທິງຂອງຫົວຫົວເຄີ່ງ (proximal humerus) ທີ່ມີຫຼາຍຊິ້ນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ໃນການຫັກປາກທາງ (pilon fractures) ແພດຜ່າຕັດອາດຈະຕິດຕັ້ງຕົວຈັບແໜວນພາຍນອກໄວ້ເທິງຂ້າວຂໍ້ຂໍ້ເທິງ (ankle joint) ເປັນການຊົ່ວຄາວເພື່ອຄືນຄ່າຄວາມຍາວຂອງອົງກາຍ ແລະ ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງແອັກຊີດ (alignment) ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນການຜ່າຕັດເປີດເພື່ອຈັດຕັ້ງໃໝ່ (open reduction) ແລະ ຈັບແໜວນພາຍໃນ (internal fixation) ຂອງສ່ວນທີ່ເປັນພື້ນທີ່ຂອງທີບິຢາ (tibial plafond) ເມື່ອອາການບວມຂອງເນື້ອເຍື່ອນຸ່ມ (soft tissue swelling) ຫຼຸດລົງ. ອີກເຫດການໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ ແມ່ນການຫັກທີ່ເກີດເປັນສ່ວນ (segmental fractures) ໂດຍທີ່ຕົວຈັບແໜວນພາຍນອກຈະຮັກສາຄວາມຍາວທັງໝົດຂອງອົງກາຍ ແລະ ແອັກຊີດ ໃນເວລາທີ່ອຸປະກອນຈັບແໜວນພາຍໃນຈະເຮັດວຽກກັບເສັ້ນທາງການຫັກເປັນເພີ່ມເຕີມ. ການຫັກຂອງເຂົ້າເຂີ່ງທີ່ເກີດຈາກພະລັງງານສູງ (high-energy pelvic fractures) ࡒັກຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການຕິດຕັ້ງຕົວຈັບແໜວນພາຍນອກຊົ່ວຄາວ ຕາມດ້ວຍການຈັບແໜວນດ້ວຍແຜ່ນແລະສະກຣູ (plate and screw fixation) ໂດຍເປັນພິເສດເມື່ອຮູບແບບການຫັກເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງເຂົ້າເຂີ່ງ ຫຼື ຕໍ່ໂພງເລືອດ. ຕົວຈັບແໜວນພາຍນອກເຮັດໜ້າທີ່ເປັນ 'ອຸປະກອນຈັບແໜວນຊົ່ວຄາວ' ເພື່ອຮັກສາເຂົ້າເຂີ່ງໃຫ້ຢູ່ໃນສະຖານະທີ່ຖືກຕ້ອງ (reduced) ໃນເວລາທີ່ເຮັດໃຫ້ການເຂົ້າເຖິງເພື່ອຈັດຕັ້ງອຸປະກອນຈັບແໜວນພາຍໃນເປັນໄປຢ່າງປອດໄພ.

ປະໂຫຍດດ້ານຊີວກາຍສາດ ແລະ ຄລິນິກຂອງເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກແບບຮ່ວມ ແລະ ການຕິດຕັ້ງພາຍໃນ

ການແບ່ງປັນແຮງທີ່ເຮັດວຽກ ແລະ ການແຈກຢາຍຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນລະບົບເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກແບບຮ່ວມ

ຫນຶ່ງ ໃນຂໍ້ດີຕົ້ນຕໍຂອງການປະສົມປະສານກັບການຕິດຕັ້ງພາຍນອກກັບການຕິດຕັ້ງພາຍໃນແມ່ນການແບ່ງປັນພາລະທີ່ເພີ່ມຂື້ນໃນສະຖານທີ່ແຕກທັງ ຫມົດ. ເຄື່ອງຕິດຕັ້ງພາຍນອກສະ ຫນອງ ການປ່ອຍໂຫຼດແບບໄນໄມໂດຍຜ່ານກອບຂອງມັນ, ອະນຸຍາດໃຫ້ micromotion ທີ່ກະຕຸ້ນການສ້າງ callus ແລະສົ່ງເສີມການບໍາບັດກະດູກຂັ້ນສອງ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ການຕິດຕັ້ງພາຍໃນປົກກະຕິແລ້ວເປັນແຜ່ນລັອກຫລືອຸປະກອນການກົດດັນຮັບສ່ວນ ຫນຶ່ງ ຂອງພາລະ, ສ້າງລະບົບການສະ ຫນັບ ສະ ຫນູນ ທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດເຊິ່ງຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຂອງການລົ້ມເຫຼວໃນການຕິດຕັ້ງ. ໂຄງສ້າງທີ່ມີຄວາມໂຫຼດສອງແບບນີ້ ແມ່ນດີກວ່າທາງຊີວະພາບຫຼາຍກວ່າວິທີການໃດ ຫນຶ່ງ ເທົ່ານັ້ນໃນຮູບແບບການແຕກທີ່ສັບສົນຫຼາຍຢ່າງ. ເມື່ອ ເຄື່ອງຕິດຕັ້ງພາຍນອກຖືກເຄັ່ງຄັດແລະຕັ້ງຄ່າຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ມັນສາມາດຫຼຸດຜ່ອນເວລາໂຄ້ງໃນສະຖານທີ່ແຕກໄດ້ເຖິງ 40 ເປີເຊັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກົດດັນທີ່ໃຊ້ກັບອຸປະກອນຕິດຕັ້ງພາຍໃນ. ນີ້ເປັນປະໂຫຍດໂດຍສະເພາະໃນກະດູກ osteoporotic ຫຼືໃນກໍລະນີການປັບປຸງບ່ອນທີ່ເຄື່ອງຕິດຕັ້ງພາຍນອກຊົດເຊີຍການຊື້ screw ທີ່ອາດຖືກຜູກມັດໃນຮາກກະດູກອ່ອນ. ການປະສົມປະສານຍັງຊ່ວຍໃຫ້ການຖືນ້ ໍາ ຫນັກ ໃນເວລາກ່ອນໃນບາງຮູບແບບການແຕກ, ຍ້ອນວ່າການຫຼຸດຜ່ອນຊ່ວຍໃຫ້ນັກຜ່າຕັດສາມາດກ້າວ ຫນ້າ ໃນການຟື້ນຟູຄືນ ໃຫມ່ ໄດ້ຢ່າງຮຸນແຮງກວ່າໂດຍບໍ່ສ່ຽງທີ່ຈະລົ້ມເຫຼວການກໍ່ສ້າງ.

ການຈັດການເນື້ອເຍື່ອອ່ອນ ແລະ ການປ້ອງກັນການຕິດເຊື້ອຜ່ານການບູລະນາການຂອງເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງດ້ານນອກ

ປະໂຫຍດທາງການແພດທີ່ສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງຂອງການໃຊ້ເຄື່ອງຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວນອກຮ່ວມກັບການຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນ ແມ່ນການຈັດການເນື້ອເຍື່ອອ່ອນໄດ້ດີກວ່າໃນໄລຍະການຟື້ນຕົວທັນທີຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບບາດເຈັບ. ການຫັກທີ່ຮ້າຍແຮງມັກຈະປະກອບດ້ວຍບາດເຈັບຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອອ່ອນ, ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການເກີດຊຸດເນື້ອເຍື່ອ (compartment syndrome), ແລະ ການຂັດຂວາງຂອງລະບົບເສັ້ນເລືອດ. ການໃຊ້ເຄື່ອງຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວນອກກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດຈະຊ່ວຍໃຫ້ເກີດຄວາມເສຖຽນທາງການເຮັດໃຫ້ເກີດການຈັດຕັ້ງຢ່າງທັນທີໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນການຜ່າຕັດຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອຈາກການເคลື່ອນທີ່ຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຫັກ. ວິທີການ 'ຄວບຄຸມຄວາມເສຍຫາຍ' ນີ້ເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງດີກັບບົດແນວການການດູແລບາດເຈັບທີ່ທັນສະໄໝ ເຊິ່ງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການຈັດຕັ້ງຢ່າງທັນທີຫຼາຍກວ່າການຈັດຕັ້ງຢ່າງຖາວອນໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ເມື່ອບວມຫຼຸດລົງ—ມັກຈະໃນໄລຍະ 3 ຫາ 7 ມື້—ນັກຜ່າຕັດຈະສາມາດດຳເນີນການຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນຕໍ່ໄປດ້ວຍແຕກເປີດທີ່ເລັກລົງ ຫຼື ວິທີການທີ່ບໍ່ຕ້ອງຜ່າຕັດຫຼາຍເກີນໄປ, ເນື່ອງຈາກເຄື່ອງຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວນອກຍັງຮັກສາການຈັດຕັ້ງທີ່ເປັນການຊົ່ວຄາວໄວ້. ວິທີການເປັນຂັ້ນຕອນນີ້ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຕິດເຊື້ອຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍເປັນພິເສດໃນການຫັກທີ່ເປີດເນື່ອງຈາກເຄື່ອງຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວນອກເຮັດໃຫ້ການດູແລບາດເຈັບງ່າຍຂຶ້ນ, ປ້ອງກັນການເກີດຊັ້ນຈຸລິນทรີຍ໌ (bacterial biofilm) ໃນອຸປະກອນຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນໄລຍະທີ່ມີເຊື້ອປົນເປື້ອນ, ແລະ ໃຫ້ນັກຜ່າຕັດມີໂອກາດປະເມີນຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກຂອງເນື້ອເຍື່ອອ່ອນກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນຢ່າງເຕັມທີ່. ການສຶກສາໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະກອບຮ່ວມລະຫວ່າງເຄື່ອງຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວນອກແລະການຈັບແໜ່ນໄຟລ້າວໃນ ມີອັດຕາການຕິດເຊື້ອຕ່ຳກວ່າການໃຊ້ແຕ່ລະວິທີຢ່າງເດີ້ยวໃນການຫັກທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ຂໍ້ຕໍ່ຂາ (pilon fractures) ແລະ ການຫັກທີ່ຂາເປີດ (open femur fractures).

ວິທີການຜ່າຕັດ ເວລາທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ການປະຕິບັດໃນທາງປະຕິບັດຈິງຂອງເຄື່ອງຈັບແຫນ້ນພາຍນອກຮ່ວມກັບເຄື່ອງຈັບແຫນ້ນພາຍໃນ

ການຈັດລຳດັບ ແລະ ການຈັດຕັ້ງໂຄງສ້າງຂອງເຄື່ອງຈັບແຫນ້ນພາຍນອກ

ລຳດັບຂອງການຜ່າຕັດເມື່ອປະສົມການໃຊ້ເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກກັບການຜູກເຂົ້າໃນຮ່າງກາຍຕ້ອງມີການວາງແຜນຢ່າງລະອຽດ ແລະ ມັກຈະປະຕິບັດຕາມຮູບແບບ 'ຊົ່ວຄາວກ່ອນຈະຖາວອນ'. ເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກມັກຈະຖືກຕິດຕັ້ງກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ ໂດຍທົ່ວໄປໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຢາສົດຫຼືເຖິງແມ່ນວ່າໃນສະຖານະການຟື້ນຟູເມື່ອເກີດອຸບັດຕິເຫດຮ້າຍແຮງ. ແພດຜູ້ປະຕິບັດການຈະຈັດຕັ້ງເຂັມຄຳເທິງຜິວຫຼືເຂັມທີ່ໃຊ້ຕິດຕັ້ງຜ່ານຜິວໃນເຂດທີ່ປອດໄພ—ຄືເຂດທີ່ການຕິດຕັ້ງເຂັມຈະບໍ່ໄປເຮັດຮ້າຍຕໍ່ເສັ້ນປະສາດ, ເສັ້ນເລືອດ ຫຼື ເຂດທີ່ຈະມີການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງໃນໃນຂະນະຕໍ່ໄປ. ສຳລັບການຫັກຂອງຂາເທິງ (femur), ເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກມັກຈະຖືກຈັດຕັ້ງເພື່ອຂ້າມບ່ອນຫັກ ໂດຍເຂັມດ້ານເທິງຈະຖືກຕິດຕັ້ງຢູ່ເທິງຂອງຂ້າງເທິງຂອງຂາ ແລະ ເຂັມດ້ານລຸ່ມຈະຖືກຕິດຕັ້ງຢູ່ເທິງຂອງຂາເທິງຂອງຂາເທິງ, ເພື່ອຮັກສາຄວາມຍາວແລະການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງຮ່າງກາຍ. ສຳລັບການຫັກຂອງຂາລຸ່ມ (tibia), ວິທີການທີ່ຄ້າຍຄືກັນກໍຈະຖືກນຳໃຊ້ ໂດຍເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກຈະຖືກຈັດຕັ້ງຢູ່ດ້ານຂ້າງເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການກົດຂອງກຸ່ມເນື້ອເຍື່ອດ້ານເທິງຂອງຂາລຸ່ມ. ເມື່ອຜູ້ປ່ວຍມີຄວາມສະຖຽນທາງດ້ານສຸຂະພາບ ແລະ ການບວມຂອງເນື້ອເຍື່ອບໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນອີກ, ແພດຈະດຳເນີນການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງໃນຕໍ່ໄປ ໂດຍມັກຈະຖອດເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກອອກຫຼັງຈາກທີ່ເຄື່ອງຈັກທີ່ຖາວອນໄດ້ຖືກຕິດຕັ້ງຢ່າງແໜ້ນໜາ. ແຕ່ໃນບາງກໍລະນີທີ່ສັບສົນເປັນພິເສດ—ໂດຍເປັນພິເສດໃນຜູ້ເຖົ້າທີ່ມີຄຸນນະພາບຂອງກະດູກບໍ່ດີ ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ຕ້ອງປັບປຸງຄືນ—ແພດອາດຈະເລືອກທີ່ຈະເກັບເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກໄວ້ເປັນເວລາ 4 ເຖິງ 6 ອາທິດ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດເປັນການປະສົມທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ສະຫຼາດ ເພື່ອໃຫ້ການຄຳນຳໃຊ້ທີ່ຊ້ຳຊ້ອນໃນໄລຍະທຳອິດທີ່ການຮັກສາເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ.

ການບູລະນາກັບອຸປະກອນຕິດຕັ້ງພາຍໃນ ແລະ ຄຳ ພິຈາລະນາທີ່ o ອຸປະກອນ

ເມື່ອຕົວຈັບດ້ານນອກຍັງຄົງຢູ່ໃນທີ່ຕັ້ງຂະນະທີ່ກຳລັງປະຕິບັດການຈັບດ້ານໃນ ການເລືອກອຸປະກອນຈັບດ້ານໃນຈະມີຜົນຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງການຮັກສາຢ່າງຫຼາຍ. ແຜ່ນຈັບທີ່ມີຄວາມແໜ້ນ (locking compression plates) ࡀຳລັງຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງເປັນທີ່ນິຍົມເພາະວ່າມັນໃຫ້ຄວາມແໜ້ນທີ່ມີມຸມຄົງທີ່ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງອີງໃສ່ການເສຍດສ້າງລະຫວ່າງແຜ່ນກັບຂ້າງໃນຂອງເບື້ອງ, ເຮັດໃຫ້ເປັນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການນຳໃຊ້ຮ່ວມກັບຕົວຈັບດ້ານນອກທີ່ແບ່ງປັນພາລະການເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້. ການຕິດຕັ້ງແທງເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນທາງຂອງເບື້ອງ (intramedullary nailing) ກໍເປັນທາງເລືອກທີ່ດີຫຼາຍອີກອັນໜຶ່ງ ເມື່ອຕົວຈັບດ້ານນອກຖືກຈັດຕັ້ງຢູ່ໃນດ້ານຂ້າງຂອງເບື້ອງ (lateral cortex) ເພື່ອໃຫ້ການຕິດຕັ້ງແທງເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນທາງຂອງເບື້ອງເກີດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງລຽບງ່າຍ. ນັກຜ່າຕັດຈະຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າຈຸດທີ່ຕົວຈັບດ້ານນອກເຈาะເຂົ້າໄປໃນເບື້ອງ (pin sites) ຈະບໍ່ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງກັບເສັ້ນທາງທີ່ຈະຕິດຕັ້ງສະກຣູ້ (screw corridors) ສຳລັບການຈັບດ້ວຍແຜ່ນ. ສິ່ງນີ້ມັກຈະໝາຍເຖິງການຈັດຕັ້ງຕົວຈັບໃນ 'ເຂດປອດໄພ' ເຊັ່ນ: ດ້ານຂ້າງຂອງເບື້ອງສ່ວນເທິງ (proximal femur lateral cortex) ຫຼື ດ້ານຂ້າງ-ດ້ານເທິງຂອງເບື້ອງສ່ວນເທິງ (proximal tibia anterolateral cortex) ເຊິ່ງເປັນເຂດທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຈຸດທີ່ຈະຈັບດ້ວຍແຜ່ນເປັນສຳຄັນ. ຮູບຮ່າງຂອງຕົວຈັບດ້ານນອກຍັງຄວນອະນຸຍາດໃຫ້ມີພື້ນທີ່ເ arth ທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ສຳລັບທີມງານຜ່າຕັດ, ສະນັ້ນຕົວຈັບອາດຈະຖືກຖອດອອກເປັນສ່ວນໜຶ່ງ ຫຼື ຢູ່ໃນທ່າທີ່ໃໝ່ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຕິດຕັ້ງອຸປະກອນຈັບດ້ານໃນ. ເມື່ອການຈັບດ້ານໃນສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຮູບເງົາເອັກຊເຣ (radiographs) ຍືນຢັນວ່າມີການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກຕ້ອງທາງດ້ານຮູບຮ່າງ ແລະ ອຸປະກອນຢູ່ໃນທີ່ຕັ້ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຕົວຈັບດ້ານນອກອາດຖືກຖອດອອກໄດ້ໂດຍທົ່ວໄປ ຖ້າຄວາມແໜ້ນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈາກການຈັບດ້ານໃນຢູ່ໃນລະດັບທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະຮັກສາຄວາມສະຖຽນຂອງເບື້ອງໄດ້.

ບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນປະຈຳ ແລະ ວິທີປະຕິບັດທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການຈັດການເຄື່ອງຈັກແກ້ໄຂທາງນອກ ແລະ ການຜູກເຂົ້າໃນ

ການຈັດການບັນຫາທີ່ເກີດຂື້ນທີ່ບໍ່ເປັນປົກກະຕິຂອງບ່ອນທີ່ມີການເຈาะ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງ

ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກຈະເປັນເຄື່ອງຊົ່ວຄາວເປັນສ່ວນຫຼາຍເມື່ອໃຊ້ຮ່ວມກັບການຈັບຢູ່ພາຍໃນ, ການຕິດເຊື້ອທີ່ເສັ້ນທາງຂອງເຂັມຍັງຄົງເປັນບັນຫາທີ່ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໃນການປະຕິບັດຈິງ. ວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນເນັ້ນໃສ່ການດູແລເຂັມຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກຖືກຕິດຕັ້ງ, ລວມທັງການລ້າງເຂັມເປັນປະຈຳດ້ວຍວິທີການທີ່ມີຄຸນສົມບັດຕ້ານເຊື້ອຈຸລິນทรีย໌ ແລະ ວິທີການທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອຈຸລິນทรຽະໃນການຈັດການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ເຂັມຕິດ. ແພດຜ່າຕັດຄວນປະເມີນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຂັມເປັນປະຈຳ; ເຂັມທີ່ເລີ່ມເປີດອອກອາດຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມໝັ້ນຄົງທັງໝົດຂອງເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກ. ເມື່ອຖອນເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກອອກຫຼັງຈາກການຈັບຢູ່ພາຍໃນຖືກປະຕິບັດຢ່າງເຂັ້ມງວດແລ້ວ, ແພດຜ່າຕັດຈະຕ້ອງຖອນອອກຢ່າງເປັນລະບົບ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຖອນເຂັມເຄິ່ງອັນໜຶ່ງອອກທີ່ລະອັນ ແລະ ປະເມີນຄວາມສອດຄ່ອງຂອງຮູບຮ່າງເບິ່ງດ້ວຍຮູບຖ່າຍເອັກເຊີ (X-ray) ຫຼັງຈາກຖອນແຕ່ລະອັນເພື່ອຢືນຢັນວ່າການຈັບຢູ່ພາຍໃນເທົ່ານັ້ນກໍພໍທີ່ຈະຮັກສາການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກຕ້ອງໄວ້ໄດ້. ໃນບາງກໍລະນີທີ່ທ້າທາຍເປັນພິເສດ, ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ມີກະດູກອ່ອນ (osteoporotic bone) ຫຼື ການຜ່າຕັດປັບປຸງຄືນ (revision surgeries), ວິທີການທີ່ເຮັດເປັນຂັ້ນຕອນອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກຢູ່ຕໍ່ໄປອີກ 4 ເຖິງ 8 ອາທິດ ເຖິງແມ່ນວ່າການຈັບຢູ່ພາຍໃນຈະສຳເລັດແລ້ວກໍຕາມ, ເພື່ອໃຫ້ເຄື່ອງຈັບຢູ່ດ້ານນອກຊ່ວຍສະໜັບສະໜູນການຮັກສາໃນໄລຍະທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ເຊິ່ງການສ້າງເນື້ອເຍື່ອກະດູກໃໝ່ (callus formation) ມີການເຕີບໂຕຢ່າງເຂັ້ມແຂງ.

ການຮັກສາຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນກັບການປ້ອງກັນສ້າງສານ

ບັນຫາສຳຄັນອັນໜຶ່ງເມື່ອໃຊ້ເຄື່ອງຈັກປະກອບທາງດ້ານນອກແບບຮ່ວມກັບການຜ່າຕັດຢືດພາຍໃນ ແມ່ນການກຳນົດເວລາທີ່ເໝາະສົມສຳລັບການເດີນດ້ວຍນ້ຳໜັກຂອງຮ່າງກາຍ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວ. ການມີເຄື່ອງຈັກປະກອບທາງດ້ານນອກຈະໃຫ້ຄວາມໝັ້ນຄົງເພີ່ມເຕີມ ເຊິ່ງອາດຈະອະນຸຍາດໃຫ້ເດີນດ້ວຍນ້ຳໜັກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄວຂຶ້ນກວ່າການຜ່າຕັດຢືດພາຍໃນເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຫັກ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງຂ້າງໃນຂອງເລືອດກໍຍັງຄົງເປັນປັດໄຈຈຳກັດທີ່ສຳຄັນ. ແພດຕ້ອງສື່ສານຢ່າງຈະແຈ້ງກັບທີມງານຟື້ນຟູເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈບົດບາດດ້ານກົນໄກຂອງອຸປະກອນທັງສອງຊິ້ນ. ໃນຫຼາຍໆກໍລະນີ ການເດີນດ້ວຍນ້ຳໜັກເພີ່ງເລີ່ມຕົ້ນເທົ່ານັ້ນ (partial weight-bearing) ອາດຈະເລີ່ມໄດ້ພາຍໃນບໍ່ກີ່ເຖິງເຈັດວັນຫຼັງຈາກການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຈັກປະກອບທາງດ້ານນອກ ແລະ ຈະຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນເປັນການເດີນດ້ວຍນ້ຳໜັກທັງໝົດ (full weight-bearing) ເມື່ອການຜ່າຕັດຢືດພາຍໃນແໜ້ນຄົງດີ ແລະ ການຮັກສາເນື້ອເຍື່ອອ່ອນກຳລັງດີຂຶ້ນ. ການປະກອບຮ່ວມນີ້ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນເພາະວ່າ ສາມາດປັບປຸງ ຫຼື ເปลີ່ຍແປງເຄື່ອງຈັກປະກອບທາງດ້ານນອກ ຫຼື ການຜ່າຕັດຢືດພາຍໃນໄດ້ ຖ້າການເຄື່ອນໄຫວເບື້ອງຕົ້ນເປີດເຜີຍວ່າບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງພຽງພໍ. ການຕິດຕາມຢ່າງເປັນປົກກະຕິທັງດ້ານຄລີນິກ ແລະ ຮູບຖ່າຍເອັກເຊ-ເຣ ແມ່ນຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນໄລຍະສີ່ຫຼືຫົກອາທິດທຳອິດ ເພື່ອຢືນຢັນວ່າການປະກອບດັ່ງກ່າວເຮັດວຽກໄດ້ຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈ ແລະ ການຮັກສາຂອງຂ້າງໃນກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢ່າງປົກກະຕິ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ

ມັນຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ທັງສອງວິທີຄື ເຄື່ອງຈັບແຂງດ້ານນອກ ແລະ ການຈັບແຂງດ້ານໃນ ພ້ອມກັນເທິງງານທຸກຄັ້ງຫຼືບໍ່?

ບໍ່, ການໃຊ້ເຄື່ອງຈັບແຂງດ້ານນອກຮ່ວມກັບການຈັບແຂງດ້ານໃນ ແມ່ນຖືກເກັບໄວ້ສຳລັບຮູບແບບການຫັກທີ່ເປັນເອກະລັກ ແລະ ສະຖານະການທາງດ້ານການແພດທີ່ເປັນເອກະລັກເທົ່ານັ້ນ ແທນທີ່ຈະເປັນການປິ່ນປົວທົ່ວໄປ. ການຫັກທີ່ງ່າຍດາຍ ທີ່ມີການບາດເຈັບຂອງເນື້ອເຍື່ອນ້ອຍໆ ມັກຈະຕອບສະຫນອງດີຕໍ່ການຈັບແຂງດ້ານໃນຢ່າງເດີ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ການຫັກທີ່ຫັກເປັນເອກະລັກຫຼາຍໆ ຈຸດໃນກະດູກທີ່ມີຄຸນນະພາບດີ ອາດຈະຈັດການໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມດ້ວຍເຄື່ອງຈັບແຂງດ້ານນອກຢ່າງເດີ້ວ. ການμີການμີການຕັດສິນໃຈຂຶ້ນກັບຄວາມສັບສົນຂອງການຫັກ, ສະພາບຂອງເນື້ອເຍື່ອ, ຄວາມສະຖຽນຂອງຜູ້ປ່ວຍ, ແລະ ຕຳແໜ່ງທາງສານານິກ. ນັກສຳຫຼວດຈະໃຊ້ວິທີການຮ່ວມກັນເມື່ອສະຖານະການທາງດ້ານການແພດຕ້ອງການປະໂຫຍດທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງແຕ່ລະວິທີ: ຄວາມສາມາດຂອງເຄື່ອງຈັບແຂງດ້ານນອກໃນການຄຳນວນຄວາມສະຖຽນຢ່າງໄວວາ ແລະ ການຈັດການເນື້ອເຍື່ອ, ຮ່ວມກັບຄວາມຖືກຕ້ອງທາງສານານິກ ແລະ ການສະຫນັບສະຫນູນໂຄງສ້າງທີ່ຍືນຍາວຂອງການຈັບແຂງດ້ານໃນ.

ເຄື່ອງຈັບແຂງດ້ານນອກມັກຈະຖືກທິ້ງໄວ້ເປັນເວລາດົນປານໃດເມື່ອໃຊ້ຮ່ວມກັບການຈັບແຂງດ້ານໃນ?

ເວລາທີ່ໃຊ້ແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມຮູບແບບຂອງການຫັກ ແລະ ການພັດທະນາທາງດ້ານຄລິນິກ. ໃນການບາດເຈັບຫຼາຍຄະນະ ອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານນອກອາດຖືກຖອນອອກພາຍໃນໜຶ່ງຫຼືສອງອາທິດຫຼັງຈາກການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານໃນເສັ້ນສະຫຼາບແລ້ວ ເມື່ອການຖ່າຍຮູບຢືນຢັນວ່າມີການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລະອຸປະກອນຖືກຕິດຕັ້ງຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ໃນກໍລະນີທີ່ສັບສົນຫຼາຍຂຶ້ນ ຫຼື ມີບັນຫາກ່ຽວກັບຄຸນນະພາບຂອງຂ້າງໃນທີ່ບໍ່ດີ ອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານນອກອາດຖືກທິ້ງໄວ້ເປັນເວລາສີ່ຫຼືແປດອາທິດ ເພື່ອໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແບບຮ່ວມກັນໃນໄລຍະການຮັກສາເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຳຄັນ ໂດຍເວລານີ້ການສ້າງຂອງເນື້ອເຍື່ອທີ່ເປັນການເຊື່ອມຕໍ່ກັນ (callus) ມີການເຕີບໂຕຢ່າງເຕັມທີ່. ຈຸດທີ່ເກີດການຕິດຕັ້ງເຂັມຈະຖືກຈັດການຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນໄລຍະທີ່ອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານນອກຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ການຖອນອອກຈະຖືກດຳເນີນຢ່າງເປັນລະບົບ ໂດຍມີການຢືນຢັນຈາກການຖ່າຍຮູບວ່າການຕິດຕັ້ງດ້ານໃນຢືນຕົວໄດ້ດ້ວຍຕົວເອງໃນການຮັກສາການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

ຄວາມສ່ຽງຫຼັກໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການນຳໃຊ້ອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານນອກຮ່ວມກັບອຸປະກອນແກ້ໄຂດ້ານໃນມີຫຍັງບ້າງ?

ຄວາມສ່ຽງຫຼັກປະກອບດ້ວຍການຕິດເຊື້ອທີ່ຈຸດທີ່ແຖວຂອງເຄື່ອງໝາຍທາງນອກ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ເຄື່ອງໝາຍຈະຕິດເຊື້ອຖ້າມີການປົນເປື້ອນຂອງເນື້ອເຍື່ອອ່ອນໃນໄລຍະການປ່ຽນຜ່ານ, ແລະເວລາຜ່າຕັດທີ່ຍາວຂຶ້ນພ້ອມກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທຽບກັບການໃຊ້ວິທີດຽວດຽວໃນການຮັກສາ. ນອກຈາກນີ້, ຕ້ອງຈັດຕັ້ງແຖວຂອງເຄື່ອງໝາຍທາງນອກຢ່າງລະມັດລະວັງເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການຂັດແຍ້ງກັບເສັ້ນທາງຂອງການຮັກສາທາງໃນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງມີການວາງແຜນກ່ອນການຜ່າຕັດຢ່າງລະອຽດ. ການປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນການດູແລແຖວຂອງຜູ້ປ່ວຍແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຕິດເຊື້ອ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຜົນປະໂຫຍດຂອງວິທີການຮ່ວມມືມັກຈະເກີນຄວາມສ່ຽງເຫຼົ່ານີ້ໃນສະຖານະການທີ່ມີການຫັກທີ່ສັບສົນ ໂດຍທີ່ວິທີດຽວດຽວບໍ່ສາມາດຮັກສາໄດ້ຢ່າງເພີ່ມເຕີມ.